Internet Privacy, NOT!

De afgelopen decennia zijn onze grenzen qua privacy flink verlegd, we vinden steeds meer schending van privacy 'normaal'. Google je eigen naam maar eens, schrik niet!

Vorige week vond er een fiks debat plaats in de Tweede Kamer over het rekeningrijden. Invoering leidt tot een evenwichtiger verdeelstelsel voor wegenbelasting, wie veel gebruik maakt van de snelwegen moet ook meer betalen. De discussie ging uiteraard over de kosten van de invoering, echter kleeft er aan de invoering ook een ander nadeel: de overheid weet altijd wie wanneer waar rondrijdt. Persoonlijke gegevens komen daarmee (letterlijk) op straat te liggen. Veel privacy gaat verloren bij de invoering van dergelijke systemen.

De afgelopen decennia is er wat betreft privacy sowieso een hoop veranderd, we zijn veel vormen van privacy schenden 'normaal' gaan vinden. Op het werk bijvoorbeeld, er kan vaak bekeken worden hoe laat je welke deur hebt geopend, de systeembeheerder kan zien wat voor e-mail je verstuurt en sommige bedrijven houden hun werknemers zelfs per camera in de gaten. In je vrije tijd ben je ook niet veilig want via de pinautomaat en de bonuskaart is precies te achterhalen wat je koopt en via het signaal van je mobiele telefoon kan er altijd bekeken worden waar je bent. Handig als je 112 belt en niet in staat bent om te praten, in alle andere (privé)situaties lijkt het schending van de privacy. En dan hebben we natuurlijk nog het internet. Er komt steeds meer wetgeving om privacy op internet te beschermen, echter wordt het ook steeds 'normaler' bevonden om veel gegevens van jezelf op internet te zetten en terug te vinden.
Vaak is het zo dat men in eerste instantie geen kwaad ziet in systemen die plezier en gebruiksgemak vermeerderen maar tegelijkertijd privacy verminderen. De kater komt later.

 Hyves, Twitter, fora, weblogs, webwinkels en ga zo maar door. Bijna iedereen is wel aangesloten bij één of meerdere netwerksites of staat geregistreerd bij een forum of webwinkel. Als je vervolgens je eigen naam googled kom je deze sites vaak tegen, soms zelfs als je ze al van het net af hebt gehaald. Want Google is net een olifant, het vergeet nooit wat...
De zoekmachine maakt namelijk gebruik van een cache-functie, een vorm van archiveren. Het slaat een kopie op van de pagina's op het moment dat ze in Google worden opgenomen. Als je een zoekterm intikt kun je op de link klikken om te zien hoe de site er op dit moment uit ziet. Als je echter op 'in cache' klikt dan zie je de pagina zoals hij er uit zag op het moment dat hij bij Google is geïndexeerd. Als je dat bijvoorbeeld op dit moment voor nu.nl doet dan vind je na een klik op de link als eerste de headline 'Piloten Turkse Boeing meermalen gewaarschuwd', als je op 'in cache' klinkt zie je als eerste kop 'Ontvoerde Nederlander' en 'Belg in Somalië vrij'. Deze kopie zal blijven bestaan totdat Google de site opnieuw indexeert. Voor nu.nl zal dit waarschijnlijk niet zo'n probleem zijn, deze site wordt veel bezocht en vaak geïndexeerd door Google. Voor starters op de arbeidsmarkt die als pubermeisje net iets te pikante foto's op hun cu2 site hebben gezet of als baldadige scholier extreem-rechtse 'stoere' uitspraken hebben gedaan op een forum kan dit archiveren soms knap vervelend zijn. Werkgevers googelen steeds vaker hun sollicitanten en ondoordachte acties op het internet kunnen je op die manier nog jaren achtervolgen.

Je privacy wordt verder ook vaak op onzichtbare manieren geschonden. Google slaat bijvoorbeeld de zoektermen op die een gebruiker intikt en kan die gegevens ook aan elkaar koppelen. Informatie die interessant is wordt soms zelfs aan overheden en bedrijven verkocht. Als je bijvoorbeeld eerst zoekt op 'plattegrond Schiphol' en een dag later op 'how to make a bomb', kun je misschien wel een AIVD-er aan je deur verwachten, Google kan namelijk zien dat dezelfde computer naar deze termen heeft gezocht, hij koppelt de gegevens. In eerste instantie bewaarde Google dit soort zoekgegevens anderhalf jaar. Eind 2008 is dit teruggebracht naar 'slechts' 9 maanden. En dan heb je natuurlijk nog de gehaaide adverteerders. De commercie maakt veel gebruik van zogenaamde 'cookies' om gericht te kunnen adverteren. Een cookie is een stukje informatie dat een server aan een browser stuurt bij het eerste bezoek. Bij elk volgend bezoek stuurt de browser het cookie terug. De server kan dan van de informatie er in gebruik maken en eventueel een nieuw cookie terugsturen. Als de server nu in het cookie een getal stopt dat uniek is voor elke gebruiker, kan hij daarna via dat getal nagaan wanneer die specifieke bezoeker weer langs is geweest. Zo kunnen dan de gangen van die bezoeker worden nagegaan en kan een profiel worden opgebouwd.

Als gewone gebruiker kun je weinig doen aan giganten die zoektermen opslaan of cookies versturen. Echter is het bijvoorbeeld tegen de tijd dat je gaat solliciteren handig om te zorgen dat je dronken foto's uit je eerste studiejaar van het web zijn verdwenen. Wat eerst nog leuk leek kan nu ineens een probleem veroorzaken. Om vervelende situaties te voorkomen kun je profielen wissen van sites of webmasters vragen de informatie te verwijderen. Een profiel wissen gaat echter lang niet zo makkelijk als vaak gedacht en het zal webmasters vaak een zorg zijn wat er over jou op hun site staat, het kost ze te veel tijd en moeite om zulke verzoeken in te willigen. Er zijn bedrijfjes die beweren dat ze voor een bepaald bedrag jouw 'internetverleden' wissen, of dit ook echt werkt is echter niet echt duidelijk. Beter is het om er nu al op te letten. Zorg dat er geen genante zaken onder jouw naam online staan, gedraag je fatsoenlijk op fora en gebruik een nickname. En nu maar hopen dat je vrienden niet op hun site in een 'leuk' onderschrift je naam bezoedelen...

Internet lijkt vluchtig; een eigen website vol ontboezemingen en foto's staat in een handomdraai online. Toch is het verstandig niet klakkeloos overal foto's van jezelf te plaatsen. Internet is namelijk vasthoudender dan je denkt, en iedereen kan jaren later nog bijdragen aan oproepen die je zelf al lang vergeten was.

Studentredacteur: Laura Wismans